Ja, alles wordt nieuw

Mijn ouders hadden besloten dat wanneer ze een kind zouden krijgen, ze het vrij zouden laten om later een eigen religie te kiezen. Met name mijn moeder had heftige dingen in haar omgeving ervaren rond religieus fanatisme. Ze vertelde me over een vreselijk spreekwoord: “Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen’. Daar waren mijn ouders niet van gediend en kozen voor een grote mate van universaliteit in hun geloof. Ze brachten mij op hun eigen manier, heel speels in contact met Jezus en God. Tot op de dag van vandaag ben ik daar blij mee, want het was gespeend van dogma.

Op zekere dag ging ik van een protestantse basisschool die ver van huis lag, naar een katholieke school die dichter bij ons huis lag. Mijn ouders en ik gingen nooit naar een kerk, maar nu ging ik ineens met de schoolklas naar de kerk. En dat was interessant en soms schrikken. Ik schrok bijvoorbeeld toen ik op mijn knieën op een houten balk moest knielen en moest zeggen: “Heer, ik ben niet waardig dat ik tot u kom, maar spreek slechts een woord en ik zal gezond zijn”. En dat drie keer achter elkaar. Dit met zijn allen in een doodsaaie, eentonige dreun. In mijn kinderhart voelde ik dat Jezus dit onmogelijk zo bedoeld kon hebben. Mijn vrije ziel nam dit met een korreltje zout.

Veel van mijn kerkelijke ervaringen vonk ik niks. Zelfs het Sinterklaasfeest was akelig omdat je de ring van Sinterklaas moest kussen wanneer je bij hem geroepen werd. Het was een hele grote ring met een groene steen. Brr. Sinterklaas was bovendien streng en dat maakte hem doodeng. Hij speelde enorm op mijn geweten in. De zak snoep die we kregen maakte een hoop goed, haha.

Er was een zeer boeiend moment uit die tijd en dat was wanneer we na zo’n Sinterklaasfeest of andere viering de kerk uit mochten. De grote, zware houten deuren klapten eindelijk open en we dwarrelden naar buiten. Weg van de zwaarte en de spanning. Het voelde dan of we werden vrijgelaten. En ik herinner me dat we in een lied uitbarsten bij het verlaten van de kerk en zo hard als onze benen ons konden dragen renden we uitgelaten naar huis. “Stil maar, wacht maar alles wordt nieuw, de hemel en de aarde … …”, zongen we in totale overgave en keihard.

Dit eerste zinnetje van dit liedje gonst nu regelmatig door me heen. Als kind voelde dat zinnetje altijd zo vreugdevol en bevrijdend. Mogelijk gewoon omdat ik blij was de kerk uit te mogen.

“Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde… …” Misschien ook heb ik de diepe belofte die in dit zinnetje besloten lag toen wel in mijn kinderhart gevoeld en werd ik daar zo blij van. In ieder geval voelt het nu heel vreugdevol. Deze ervaring uit mijn kindertijd komt in een nieuw daglicht en krijgt een andere waarde.

Het vraagt koelbloedig geduld van ons allemaal op dit moment in alle chaos. Het Aquarius tijdperk is nog maar net begonnen. Het tijdperk waarbinnen de oude karmische wetten ontkoppelt worden en de nieuwe wetten van eenheid en liefde bekrachtigd worden. Het tijdperk waarin de hartevolutie krachtig aangezet wordt. De oude wereld kan niet meer verder. De nieuwe wereld doet kwetsbaar haar intrede. Het leven zoekt zichzelf terug te vinden in haar prachtige mysterie van eenheid en liefde met daarbinnen alles wat leeft. Dit is haar oorspronkelijke levensplan.

Ik voel heel diep dat dit liedje van toen een diepe belofte in zich droeg en draagt en dat we dit nu aan het belichamen zijn. JA, ALLES WORDT NIEUW!

Artwork: Mark Henson

23 maart 2020
Jolanda.