Een virus als boodschapper van bewustzijn

Twee weken geleden voelde ik kiespijn opkomen. Ik ging spoelen met een krachtig natuurlijk antibiotica. En de kiespijn verdween. Een paar dagen later voelde ik diep in mijn binnenoor een stekende pijn opkomen en die breidde zich uit naar mijn ogen, mijn neus en mijn keel. De pijn begon intens rond te cirkelen in mijn hoofd. Er kwam een enorme hitte bij vrij. Die hitte zocht een uitweg via mijn huid. Ik kreeg rare, vuurrode plekken op mijn gezicht. Een lelijke plek vlakbij mijn oog deed gemeen pijn en boezemde me angst in. Het werd heftig en vreemd genoeg zat alles aan de linkerkant van mijn hoofd, de mannelijke kant.

Het liep tegen het weekend en ik, die bijna nooit bij een huisarts kom, dacht ‘laat ik voor de zekerheid toch maar even gaan. Dit is een zeer pijnlijk en raar verschijnsel’. Mijn vriendin, die me door en door kent zei: “En als je huisarts met vakantie is en je alleen bij een vervanger terecht kunt wanneer het spoed is, zeg je gewoon dat het spoed is! Dus bellen hoor! “

Mijn eigen huisarts bleek inderdaad met vakantie en het antwoordapparaat meldde dat ik voor spoedgevallen de vervangend huisarts mocht bellen. Dit was een test voor me. Want was dit wel spoed wat ik voelde? Kon ik een vervangend huisarts die het stikdruk had lastig vallen met mijn klacht? Ja, zo dacht ik echt. En het maakte duidelijk dat ik mezelf toch af en toe nog wat onzichtbaar maak. Afijn, ik belde en ik kreeg een hele lieve assistente aan de lijn en ik vertelde bedremmeld wat ik voelde en dat ik me zorgen maakte. Ik mocht dezelfde ochtend langskomen.

Onderweg naar de huisarts schoot het in mijn hoofd dat wat er in mij woedde gordelroos moest zijn.

Een zeer betrokken vrouwelijke huisarts nam de tijd voor mij, zette al mijn klachten in de computer en kwam met haar diagnose: vermoedelijk gordelroos. De medicijnen werden voorgeschreven, virusremmers en pijnstillers. De huisarts had een geweldige dosis humor en zei: “Ironisch, ik schrijf je een pijnstiller voor maar de bijwerking ervan is dat je er hoofdpijn van kan krijgen". We lachten er samen om. Ze drukte me op mijn hart dat ik het beste gelijk met de medicijnen kon beginnen. Het zou het virus remmen en de huidbeschadiging in een latere fase ten goede komen. En ik voelde haar oprechte betrokkenheid bij mij. Ik kon gelijk de medicijnen bij de apotheek halen. Mijn onderliggende gedachte was dat indien de gordelroos in alle hevigheid zou losbarsten ik die pillen in huis had. Ik was echter niet van plan het virus te onderdrukken en koos voor een ander plan. Dit virus voelde als een lichtdrager, een brenger van bewustzijn.

Verbinden met de pijn.

Ik probeerde me te ontspannen en me met het virus en de pijn te verbinden. ‘Wat is jouw boodschap virus?  Wat is het dat er zo’n pijn in mij woedt op dit moment? Wat is het waar ik nog niet naar kan luisteren, behalve nu ik me gedwongen voel door zoveel en zulke diepe pijn?’ Ik kroop als het ware de pijn binnen en vroeg de pijn met mij te communiceren. En ik hoefde niet lang te wachten tot het antwoord kwam. Via allerlei wegen kwam er informatie naar me toe. Zo werkt de ziel hè? Wanneer je actief kiest om een stap te zetten in je ‘word-wakker-proces’, dan is er hulp. De kunst is om die op waarde te schatten.

Via een vriendin kreeg ik een link toegestuurd en daar stond boven:

De spirituele boodschap van gordelroos:  ‘je snoert jezelf in. Je wenst alleen die zijden van jezelf te zien die jij zelf goed of mooi vindt, met de angst onttroont te worden. Je mag je natuur ten volle leven. Vertrouw je natuur en dit zal je vreugde geven’.

Ik schoot in de weerstand naar deze woorden en ik meende me er niet in te herkennen. Een andere vriendin stuurde mij ‘toevallig’ een bericht waarin zij in eerste instantie vroeg hoe het met mijn moeder ging.  Al snel gingen onze woorden de diepte in en sprak zij als donderslag bij heldere hemel over het raptor-bewustzijn en over het monster in onszelf. Ze deelde onbevangen over haar eigen ‘absoluut slechte kant’ en ik voelde dat ik geraakt werd. Er gingen bellen bij mij rinkelen, want ik droomde over reptiel-achtigen raptors die in een soort rare transparante dozen diep in de aarde gevangen zaten. Ik begreep niet waarom ze daar zaten en wilde ze vrij laten.

Herinneringen

Ondertussen werd de pijn heftiger en mijn gezichtshuid kreeg lelijke, rode plekken. Het innerlijk vuur zocht zich een weg naar buiten.  De pijn kwam door de paracetamol heen, maar ik voelde nog steeds niets voor de pijnstillers van de huisarts. Door steeds te proberen te ontspannen, naar mijn essentie te zakken en me te verbinden met het licht, het bewustzijn, de informatie in de pijn, opende zich uiteindelijk de boodschap van mijn virus, mijn boodschapper van ver-lichting.

Ik dacht terug aan de link die me was toegestuurd met de woorden over de spirituele betekenis van gordelroos. Ze hadden weerstand opgeroepen en juist dan hebben ze meestal iets te zeggen toch? Dus ik las opnieuw de woorden.  Welke kant in mezelf vind ik niet mooi en mag er eigenlijk niet echt zijn?

De herinneringen kwamen. Zo ben ik op jonge leeftijd naar een psychologe gegaan. Ik voelde me slecht en had nare dromen over enorme verschrikkingen in de tweede wereldoorlog. Een archetypische repeteerdroom liet me een monster onder een gouden kleed met kwasten aan de punten zien. Ik zocht hulp. Ik sprak naar de psychologe uit dat ik vreselijke dingen had gedaan tijdens de tweede wereldoorlog en ik me er ziek van voelde. Ik wist me er geen raad mee, want ik was, zover ik wist, niet op aarde tijdens die oorlogsjaren. Ik ben namelijk geboren in 1957. De psychologe keek me met een rare, verbaasde en ietwat onheilspellende blik aan en zei: “Dat is onmogelijk, dat is iets wat waartoe slechts hoogafgestemde zielen toe in staat zijn”. Ik voelde me nog slechter dan voor het consult en voelde de verwarring toenemen. Ik besloot niet meer naar een psycholoog toe te gaan. Niemand heeft me ooit echt een handreiking kunnen doen naar deze bizarre ervaringen. Wanneer ik er over sprak of schreef, werd ik met name in spirituele kringen op de brandstapel gezet en veroordeeld. Het was onzin wat ik uitkraamde. Niemand heeft mij ooit kunnen vertellen dat het om een parallel zelf ging dat gelijktijdig bestaat naast mijn menselijke realiteit van Jolanda, maar dan op een andere tijdlijn. Hoe dankbaar ben dat ik mezelf hierin nooit heb verloochend en bij mijn waarheid durfde te blijven. En ik had nog veel meer van dit soort ervaringen en oef, wat heeft het een eenzaamheid gegeven. En ja, natuurlijk ook kracht, maar die kon ik pas ervaren toen ik veel ouder was en mijn missie helder kreeg. Mijn missie om bewustzijn te brengen over onze vele andere zelven op andere tijdslijnen, in andere dimensies, die we echter simultaan, gelijktijdig leven *. Ons volledig goddelijk potentieel zeg maar.

* Deze zin omvat in het kort mijn visie op re-incarnatie.

Duistere zelven.

Ik heb mijn ziel gedurende de laatste jaren regelmatig gevraagd waar ik mogelijk zelf heb gecreëerd vanuit het duister. En ik kreeg meestal direct antwoord. Ik heb oog in oog gestaan met Hasper Oll, zoals ik hem noemde. Een buitenaardse man uit het Zeta Reticuli sterrenstelsel. Hij was een parallel zelf van mij en als zodanig heeft hij voor de destructieve ervaringen tijdens de tweede wereld oorlog gezorgd. Een kwaaie pier dus! Ik heb vrede met hem gesloten, hem omarmt en zijn kant van de zaak begrepen. Door de integratie van dit parallel zelf in mijn aardse, menselijke persoonlijkheid,  is er een enorm helend vermogen in mij vrij gekomen waarmee ik in breedste zin werkzaam mag zijn op de tijdlijn van de tweede wereldoorlog. Dit is een diepe genade die mij heeft geleerd dat ook schaduwen de hoogste, meeste liefdevolle scheppingskracht in potentie in zich dragen. En ik heb meer schaduw zelven mogen zien die ongelooflijk machtig waren en regeerden over leven en dood … …

Ik ben mijn hele leven eigenlijk al bezig met de schaduw en ik meende dat ik er al aardig mijn weg in had gevonden. Maar ik stond afgelopen dagen dus voor een nieuwe uitdaging. Het dieper helen van mijn schuldgevoel en zelfafwijzing dat er toch nog steeds was. Wat kan dit subtiel en diep in de spelonken van onze ziel zitten. En och, hoe houden schuldgevoelens ons weg van onze hoogste potentie en levensgeluk.

Zelfafwijzing zit op die gebieden waar ons leven nog niet in stroming kan komen, waar je geen vervulling ervaart. Op het gebied van onze gezondheid, werk, binnen relaties, op financieel gebied enzovoorts. Soms is het klip en klaar waar die zelfafwijzing zit, maar soms is het zeer subtiel om waar te nemen omdat we gewoon nog niet kunnen bevatten hoe diep vervullend leven werkelijk kan en mag zijn.

De pijn geeft zich vrij.

En ik huilde tijdens het woeden van de gordelroos en het drong stilletjes aan tot me door hoe ik mijn leven dus nog leidde vanuit zelfafwijzing. Zelfafwijzing op mijn schaduw en dan vanuit het mannelijke veld in mij, vanuit mijn zeer veroordelende innerlijke man. Vanuit het vrouwelijk veld in mij kan ik mezelf al aardig liefhebben, ook de schaduwlevens, maar dus nog niet vanuit het mannelijke veld in mij. Hoe veel zelfafwijzing zit daar nog? Hoe lastig bleef het op sommige gebieden in mijn leven? Ik voelde dat alles in mijn leven klaar lag om in stroming te komen, maar het werkelijk openbloeien bleef uit.

De afwijzing van mijn innerlijke man op mijn schaduw had iets genadeloos. Alsof hij nog diepe afkeer voelde naar zijn creaties vanuit zijn diepste schaduw. Naar me zelf dus! En van hieruit naar de ander.

Dan geef ik mezelf over en de pijn geeft zich vrij. Ik begin de bereidheid te voelen om mezelf het beste te gunnen wat het leven te bieden heeft. Er begint verzachting te komen. En ik voel verdriet dat ik mezelf nog zo af heb gewezen en daar niet bewust van was. Dat ik nog zo afgezien heb.

Omarm ieder partikel bewustzijn van je zelf.

Naarmate ik mijn schaduw door liefde liet raken, voelde ik stroming komen en zoveel meer compassie voor mezelf dat ik er bijna hyper van werd, zoveel vuurkracht kwam er vrij. Het luchtte me zo op om de boodschap van mijn virus, mijn lichtdrager helder te krijgen.

De gordelroos stabiliseerde zich snel. De huidplekken werden milder. Ik heb nog napijn en dat kan niet anders want het is een virus dat op de zenuwuiteinden zit. Een meting bij de natuurgeneeskundig therapeut gaf een beeld van een goede basis gezondheid waardoor het lichaam de ontstekingshaarden goed aan kon. Het gaf mij aan dat dit virus geactiveerd is door mijn ziel om een boodschap van onvoorwaardelijke liefde af te leveren op precies dit moment. Een boodschap over waar ik mezelf nog afwees.

En die boodschap is duidelijk. Omarm jezelf daar waar je je zelf af hebt gewezen en je je nog zo schuldig voelt om je eigen "slechte" destructieve gedrag, ooit gecreëerd, misschien wel eonen geleden. Dit scheid je af van de onvoorwaardelijke liefde. Ja, omarm iedere partikel bewustzijn, iedere ervaring van jezelf al lijkt die gespeend van liefde.  En probeer dit te doen vanuit de beide polen in jezelf, vanuit de innerlijke man en vrouw. Laat ze  samen smelten in dat liefdevolle huwelijk.

Dus zit je als een zoutzak op de bank omdat je geen energie hebt, voel je je voor de zoveelste keer onbestemd, ervaar je geen vervulling, op welk gebied in je leven dan ook. Heb je pijn of voel je je ziek, maak er contact mee. Je ziel reikt je zoveel informatie aan via je gevoel of via je lichaam. Verbind je met je emoties en pijn, engageer je met het prachtige bewustzijn dat klaar ligt in jou! Kies er voor om verder open te bloeien. Kies er voor om helder te krijgen waarom je niet kan leven vanuit de vervulling waarvan je weet dat die bestaat! Het leven in jou wacht er op! En misschien ben je bang om onttroont te worden van de goede mens die je meent te zijn ... ... Nou, ik kan je zeggen dat lucht enorm op! Wat een illusie heb ik opnieuw doorbroken. En weet je, je bent nooit slecht geweest, want je bent een goddelijke vonk! Het is wederom ons eigen gekleurde perspectief dat genadeloos blijft veroordelen.

Het zegel van het collectief schuldgevoel mag er af!

Er komt in dit tijdsgewricht een hoos aan informatie vrij over de meest vreselijke conspiracies zoals de illuminatie, c.q. nieuwe wereld orde, over het satanisme, over  de verschrikkingen van oorlogen. Over de waanzin van de vleesindustrie, over de vernietiging van onze planeet enzovoort. Dit is van groot belang om wakker te worden en inzicht te krijgen in wat er zich achter de schermen afspeelt. Ik wil graag een voorstel doen om dat soort informatie vanuit een ander en hoger perspectief te gaan lezen, c.q. te gaan schrijven. Meer met de ogen van de liefde. Minder veroordelend alsof het niets met jou zelf te maken heeft. Dieper vanuit het hart. Voelen waar een artikel of bericht je raakt, want dan zegt het mogelijk iets over jou zelf. Je eigen onmacht, woede, verdriet of pijn onderkennen. Observeren waar je ten strijde zou willen trekken om onrecht te bevechten en vanuit welk deel in jezelf je dit wilt doen. Of waar het je totaal machteloos maakt en je het liefst van de planeet zou willen verdwijnen. Doorvoelen waar dat wat je leest misschien veel meer met jouw eigen schaduw te maken heeft dan je denkt of zou willen. Je niet afscheiden en je angst niet naar buiten projecteren en wat je leest veroordelen. Je veroordeelt in feite jezelf. Zo voed je het duister en kan je niet de vervulling creëren waar je zo naar verlangt. Het gaat erom om je eigen hart te helen door bewust zelfonderzoek te doen wanneer je getriggert wordt door wat je leest of door waar je zelf over wilt schrijven. Het is de enige manier om een negatieve spiraal om te zetten in een positieve. Dat is transformatie. Daar ligt onze meest krachtige werkzaamheid! Alleen zo kunnen we liefdevol bijdragen aan de nieuwe aarde. Laten we kiezen voorbij te gaan aan het spreekwoord: 'de pot verwijt de ketel dat hij zwart is". 

De meeste van ons hebben gecreëerd vanuit het duister. Dit deden we simpel gezegd om ervaringen op te doen. Het leven is in feite een groot oefenterrein om onze goddelijke essentie in kaart te brengen. Ervaringen opdoen in het creëren en manifesteren van de gigantische krachten van magie, leven en dood. Alle schaduw die we buiten onszelf zien op deze planeet, is mede door onszelf gecreëerd door de tijd heen. En ja, daar hebben we een collectief schuldgevoel op zitten. Maar het zegel van het schuldgevoel mag daar nu vanaf. Er is al zoveel liefde opgebouwd dat het kan worden aangeraakt door compassie. We mogen de volgende stap zetten naar een leven vanuit onze goddelijke essentie. Want daarbinnen woont de onvoorwaardelijke liefde … …  

We mogen een volgende stap zetten om onze duistere kant bestaansrecht te geven en het uit de afgescheidenheid te halen. Het oordeel ervan af halen en er vanuit compassie en neutraliteit naar te leren kijken. Dan kunnen we de kwaliteiten die in onze schaduw besloten liggen, want die omvatten een enorm potentieel, in ons hoger bewustzijn laten uitstromen en kunnen we als mens open bloeien! Genoeg met de schuld dus! 

Persoonlijke heling en haar impact op het collectief.

Mijn virus, het herpes zoster, de lichtdrager hielp mij om dieper dan ooit te doorvoelen waar ik mij zelf nog afwees. Het is aan het uitwoeden en ik kon dankzij hem een stuk pijn omarmen en contact maken met een laag van diepere onvoorwaardelijke liefde voor mezelf. Ik ben dankbaar dat mijn ziel deze lichtdrager stuurde. Er is minder zelfafwijzing en dualiteit in mezelf nu en ik merk hoe dit effect heeft op mijn omgeving en mijn werk. Er is meer liefde in huis. En richting mijn dierbaren voel ik zulke nieuwe openingen. Ook zij ontsluiten zich dieper over hun eigen schaduw en voelen en ervaren meer onvoorwaardelijke liefde en levensvreugde. Dit brengt ons zo veel dichter bij elkaar en straalt naar alle kanten uit. De aanloop poes en de poes die hier al woonde groeien dichter naar elkaar toe.  Het liefdevol omarmen van mijn eigen innerlijke schaduw, daar waar mijn ogenschijnlijk meest vreselijke destructieve creaties besloten liggen, is de sleutel naar zelfbevrijding en naar collectieve heling. 

Onvoorwaardelijke liefde

De chaos en destructie op Moeder Aarde is groot en diep verwarrend. Terwijl we ons dagelijks leven leiden, maken we de hogere dimensies in onszelf manifest en evolueren we tot de nieuwe mens. Het oude spirituele dogma van met het licht verb