Fuskushma en de aanraking van een multidimensionale ervaring in mezelf.

Een paar weken geleden heb ik een holon gemaakt. Een holon is een prachtig healingtool waarmee je je liefdevol binnen een netwerk van mensen kunt verbinden om het leven van Al Wat Is te ondersteunen. Het is een prachtig project van Dirk Laureyssens. 

De holon die ik maakte was voor Fukushima. Door hem in mijn huis te plaatsen en te activeren, merkte ik dat er meer gebeurde dan ik dacht:

Ik kon die nacht de slaap niet vatten en kreeg plotseling intens pijn in mijn maag en hart. Toen ik me verbond met de pijn kwam ik bij een oude ervaring van vernietiging. Niet in een droom, maar gewoon helder terwijl ik wakker was. Een holocaust, maar dan op een andere tijdlijn. Mijn familie was dood, hun prachtige buitenaardse lichamen lagen over elkaar en door elkaar heen. Een trieste aanblik. Niet slechts mijn familie, maar zowat heel mijn volk was uitgeroeid. Er was een oorlog geweest met kernenergie. Ik nam ook een soort ´monsters´ waar. Zwart, groot en met bizarre hoofden. Hun gedrag was ongekend wreed. Ik voelde geen angst voor hen, want ik wist direct dat ook deze ´monsters´ een deel van mij waren. Licht en schaduw wonen immers beiden in mij! Niets ‘menselijks’ is mij nog vreemd. Ik ben slachtoffer en dader op verschillende tijdslijnen.

Ik voelde dat deze ervaring me veel te zeggen had en ik er moest een verband zijn met de ramp die zich op dit moment in Fukushima afspeelde.

Het feit van de  radioactiviteit die in Fukushima vrijkwam en waar in feite de hele planeet inmiddels mee besmet was, activeerde in mij een oude herinnering aan een atoomoorlog op een andere planeet in een ander sterrenstel waar ik als multidimensionaal wezen een bestaan heb gekend. Deze herinnering ligt in mijn cellen opgeslagen en draagt een vorm van synchroniciteit met de gebeurtenissen in Fukushima. 

Af en toe voelde het drama van Fukushima overweldigend en voelde ik me te klein om daar nog een antwoord op te hebben. Dit had echter ook te maken met het feit dat er een trauma in mij besloten ligt van lang geleden. Mijn eigen vernietiging door kernenergie op een andere tijdslijn in een andere dimensie herleefde in mij. En daar haakte Fukushima op aan. Onmacht, wanhoop, angst en pijn lieten zich voelen. Maar dat was toen toch? Dat is niet nu.

Ik voelde tegelijk iets zinderends nieuws in mij bewegen waar ik nog niet de juiste woorden aan kon geven. Er klonk een besef in me door dat ik nu, als mens Jolanda, een verschil kan maken. Dat ik de oude herinnering aan die kernoorlog in mij kan helen en dat dit direct een helend effect had op Fukushima nu! 

Ik nam de pijnlijke ervaring waar en voel de diepte ervan. Vervolgens koos ik er voor me geen slachtoffer meer te voelen en deze ervaring in een breder perspectief te zie. Ik verbond me met het bewustzijn dat ik nu droeg. Daarbinnen wist ik dat ik een multidimensionaal mens ben met een goddelijke, onsterfelijke, universele kern. Een mens op weg in leerervaringen. De sleutel is LIEFDE en daarbinnen woont de immuniciteit. De immuniciteit die mij soeverein maakt en toch volledig verbonden met Al Wat Is. Mijn angst voor de vernietiging van Moeder Aarde door de kernenergie van Fukushima ebt weg. Ik voel dat ik, door wie ik nu ben, een bijdrage kan leveren aan de oplossing van het probleem van Fukushima. 

Ik voel helder hoe mijn persoonlijkheid steeds meer versmelt met de universele goddelijke vonk in mij. Hierbinnen weet ik dat ik liefde ben, dat ik transformatie ben. Van hieruit kan ik een veld creëren waarbinnen liefde beweegt. Binnen die liefde kan zich voltrekken wat er wil zijn vanuit de intelligentie van het leven zelf. Niet mijn wil, maar uw wil, de goddelijke vonk in mij. Mijn kleine ‘ik’ heeft geen antwoorden, maar binnen mijn goddelijke vonk liggen wel antwoorden. Ik hoef geen licht te sturen naar Fukushima, ik hoef niets te helen, ik hoef mij geen zorgen te maken of schuldig te voelen. Mijn verantwoordelijkheid is mij zelf te helen van oude trauma’s, opgedaan tijdens mijn reis door de tijd. Er voor te zorgen dat daar geen aanhakingen meer zitten. Dan kan mijn authentieke, liefdevolle kracht vrij komen en naar het leven uitstromen. Dat is heling op persoonlijk en collectief niveau!

Ik kijk nu anders naar Fukushima. Mijn realiteit is veranderd. Ik kijk niet meer vanuit de oude pijn die nog in mijn wezen aanwezig was. Ik projecteer geen oude ervaring meer op het leven en op Fukushima. Zo wordt de wereld die ik zie steeds meer werkelijk NIEUW! Ik ben als het ware uit het oude stukje pijn gestapt.

En ja, het verhaal van Fukushima is nog niet uit, maar ik heb mezelf hierbinnen nu een andere rol gegeven. Niet meer machteloos, maar handelend vanuit liefdevolle co-creatie. Ik kan werkelijk bijdragen aan de Nieuwe Aarde wanneer ik maar bereid ben om alle uithoeken in mezelf waar nog pijn woont, te helen. Pijn die, in dit geval, voorbij mijn huidige leven gaat. Pijn die binnen andere parallelle zelven besloten ligt. Pijn binnen mijn multidimensionaliteit.

Het thema was nu Fukushima, maar alles in de buitenwereld wat onszelf nog raakt, heeft een aanhaking met oude pijn in ons eigen multidimensionale wezen. Hoe meer heel we zijn, hoe minder pijn we in de buitenwereld projecteren en daar daadkrachtiger nieuw bewustzijn kunnen zaaien. Dan gaat onze wereld er volledig anders uit zien!

De kern van het verhaal is voor mij dat wij mensen prachtige multidimensionale wezens zijn. We leven in een prachtige tijd waarbinnen we inmiddels enorme sprongen in ons bewustzijn hebben gemaakt. Daarbij staan we aan de vooravond van nog grotere sprongen. We gaan het samen doen! We co-creëren samen een Nieuwe Aarde vanuit de liefde voor wie we zijn. Ieder op zijn/haar eigen wijze.

En tja, ik weet zeker, lieve Dirk Laureyssens, dat jouw prachtige holon ook op mij persoonlijk een prachtige helend effect heeft! Diep dank je wel!

Jolanda van Dalen
12 februari 2014