14. mei, 2020

Heling van de onderdrukker en het onderdrukte in mij zelf.

Mijn moeder van 94 jaar is niet lekker.

Ze durft het opnieuw niet te zeggen tegen de verzorgenden, maar dit keer voelt ze zich zieker. En spreekt het uit.

Het zijn opnieuw haar darmen, haar bloeddruk en haar ouderdom.

Er wordt direct een kweek afgenomen uit neus en keel van mijn moeder.

Is het corona?

Haar kamerdeur gaat op slot.

Mijn moeder zit in isolatie. Ze is verdrietig en bang.

De verzorgenden komen binnen in hun lange jurken en maskers. Ze doen bevlogen hun werk. Mijn moeder is in goede handen.

Mijn lieve moeder wil ze helpen en zegt: ‘u hoeft me vandaag niet te douchen hoor’.

Mijn moeder denkt mee over de werkdruk. Hoe betrokken is dat.

De verzorging is er dankbaar voor.

We wachten op de uitslag van de kweek. Die komt vanmiddag.

Nou maar hopen dat de test set klopt, want daar is ook veel over te doen.

We zouden elkaar komende vrijdag weer mogen zien achter glas in het ontmoetingshuisje.  Opnieuw geen aanraking natuurlijk. Die ontmoeting gaat mogelijk niet door nu.

Mijn moeder zit opgesloten in haar kamer en ik mag er niet bij.

Ze kan sterven zonder dat we elkaar nog van nabij gesproken en omarmd hebben.

Mijn moeder vertelt blij over de jonge zwanen in de singel beneden bij haar flat.  In haar kleine wereld ziet zij dingen die voor anderen onopgemerkt blijven.

Ik schrijf brieven en ik voer gesprekken met zorgverleners om naar haar toe te kunnen.

Woede, verdriet en onmacht gaan er door me heen. Ik sta voor de gesloten deur van een oud, achterhaald systeem. Het is wat het is, want ik zie mensen die hun best doen, maar niet anders kunnen of anders durven.

Mijn hart en borsten staan letterlijk en figuurlijk in brand want ik ben zelf een oud virus aan het opruimen dat als een soort vurige gloed via de huid rond mijn hart naar buiten wil. Het doet pijn en dat zeg ik niet gauw.

Oude tijdlijnen van onderdrukt zijn en onderdrukt hebben komen samen in mij.

En op de 3D tijdlijn zie en ervaar ik dus  ook even krachtig de onderdrukking om me heen.

Oude vriendschappen komen ten einde. Alles wat niet meer in mijn leven past, word losgeweekt.

Deuren gaan dicht, gelukkig gaan er andere open. Het gaat allemaal heel snel nu.

De vrijheid van mijn moeder en mij bestaat niet meer. Verwijderd uit de samenleving.

We kunnen elkaar niet zien en vasthouden wanneer wij dat willen.

Zo hebben we het altijd gedaan.

En ik voel de onderdrukking en ik laat hem er zijn.

Ik voel ook mijn vuur.

Ik kies niet om te vechten of te vluchten.

Er is een derde manier. Ik kies voor de liefde.

Op dit moment zoek ik rusteloos naar het ‘hoe dan’?

Maar ik heb er al voor gekozen

Dit proces gaat zich in liefde ontvouwen.

Er is genoeg liefde in mij om ook de onderdrukker (in mij en buiten mij) de kans te geven de brug naar meer licht (=bewustzijn)  te bouwen!

OP WEG NAAR NIEUWE VRIJHEID, DWARS DOOR DE SCHADUW HEEN!

Op persoonlijk en collectief niveau.

Hoe lastig het ook is. Hoe diep dit ook gaat.

IK KIES VOOR DE LIEFDE.

14 mei 2020

Jolanda van Dalen