26. mei, 2020

Het goddelijk plan aan zet ... ...

 

Tweede bezoek aan mijn moeder in het ontmoetingshuisje dat in de tuin van haar verzorgingshuis is geplaatst.

Ik wist niet goed wat ervan te verwachten dit keer. Mijn verzoek om mijn moeder te kunnen omarmen kon men niet erkennen.  Dit terwijl mijn moeder een coronatest had gehad die negatief was uitgevallen en ik gezond ben. We zouden elkaar bovendien buiten in de tuin  kunnen ontmoeten waar een virus weinig kans tot succes heeft om post te vatten, maar ik kreeg geen toestemming.  Ik liet het los en kon in volledige neutraliteit staan.

Ik begon uit te kijken naar de ontmoeting met mijn moeder want ik voelde dat er iets zinderends nieuws klaar lag.

Na de bevreemdende ervaring van ons laatste bezoek in het huisje achter glas, waarbij mijn moeder spontaan hard begon te lachen van de zenuwen en ik met haar mee lachtte, omdat het te idioot voor woorden was, hadden we nu een geheel andere ervaring.

We voelden ons beiden meer op ons gemak en konden daardoor dieper contact maken met onze oprechte blijdschap van het weerzien. Zo snel wennen dingen dus.

Er gebeurde iets opmerkelijks. Mijn moeder en ik keken elkaar lange tijd, zonder iets te zeggen, aan. Haar prachtige glimlach en de diepe liefde die uit haar ogen en van haar gelaat straalde zal ik nooit meer vergeten. Dit was anders dan dat ze me ooit aan heeft kunnen kijken. We zaten zo een tijdje en gingen voorbij aan woorden.

En we gingen buiten de tijd.

Wat gebeurde hier? Mijn hart sprak boekdelen. Mijn moeder en ik gingen op dat moment voorbij onze oude manier van communiceren. Onze harten gingen voorbij de ogenschijnlijke afgescheidenheid en we communiceerden op een voor mij volledig nieuwe manier met elkaar.

Zo dicht waren we nog nooit bij elkaar geweest … … .

In mijn hart wist ik op dat moment dat mijn moeder en ik op een hogere frequentie met elkaar communiceerden. We gingen voorbij alle oude, ons bekende vormen van communicatie en vonden elkaar terug in een volledig nieuwe manier van contact maken.

We hadden rusteloos naar elkaar gezocht binnen de gekte van de Lock down.

En nu hadden we elkaar op een diepere laag teruggevonden!

Er kwam een serene rust over ons allebei.

De liefde die er tussen ons bewoog is met geen pen te beschrijven. Natuurlijk was die er altijd al, echter die had zich nu, gedwongen door de omstandigheden, enorm verdiept.

De liefde was zoveel bewuster geworden, kon zo veel dieper ervaren en doorvoeld worden.

Dit is rijkdom.

Mijn moeder en ik zijn nog nooit zo dicht bij elkaar geweest als gisteren in dat kleine huisje, gescheiden door een glaswand. En we spraken door microfoons en onze stemmen kwamen wat robotachtig uit grote zwarte geluidsboxen, maar iedere afstand was weggevallen. We voelden ons ingebed in een veld van liefde waarbinnen onze zielen elkaar dieper herkenden dan ooit.

En daarom was er dit keer bij beiden geen verdriet of onmacht na ons bezoek. Er was slechts liefde. Liefde vanuit een hogere frequentie die duidelijk maakte dat in iedere ogenschijnlijk hopeloze situatie het goddelijk plan aan zet is!!!

Af gescheidenheid bleek voor ons een illusie.

Mijn moeder en ik hebben rusteloos naar elkaar gezocht en we hebben elkaar teug gevonden op een veel diepere laag van bewust ZIJN.  Deze ontmoeting ging over twee mensen die in hun soevereiniteit kozen te staan op dat moment.

We zijn blijven zoeken hoe we elkaar konden ontmoeten, van elkaar konden houden en met elkaar konden delen. Het werd een delen zonder woorden in een diepe hartsverbinding.

Jong of oud, we brengen elkaar thuis door te blijven zoeken naar nieuwe mogelijkheden binnen verbinding. Ook al lijkt het soms een onmogelijke zaak.

God wat ben ik dankbaar

26 mei 2020

Jolanda van Dalen.