11. jun, 2020

De wekker oftewel de tikkende tijdbom ... ...

 

Ik mag mijn moeder nu, na drie maanden, weer bezoeken in haar eigen kamer in het verzorgingshuis.

Nieuw protocol: Mondkapje op, 1.5 m afstand, niets eten of drinken, 45 minuten bezoektijd.

Brief geschreven en gebeld dat ik dit protocol niet kan aanvaarden.

Mijn moeder is doof. Met mondkapje op kan ze me helemaal niet verstaan. Na drie maanden ga ik mijn moeder 45 minuten lang vasthouden natuurlijk, dus ik houd geen 1.5 m afstand. We zijn beiden niet bang om dood te gaan. We gaan gewoon gezellig een kopje theedrinken met een koekje erbij. Natuurlijk zonder mondkapje want dat gaat wat lastig! Het kan het laatste kopje thee en het laatste koekje zijn wat we samen nuttigen. Mijn moeder is een mens van de dag (94 jaar) en niemand gaat dit ritueel van ons afnemen. Ik protesteer tegen de 45 minuten en ik krijg er 15 minuten bij.

Een regime bedacht door mensen die het echt goed bedoelen, maar vast zitten in een oud systeem.

Ik wacht tussen de schuifdeuren tot ik het verzorgingshuis binnen mag. Alles gaat stipt op tijd. Iemand haalt me op om mij te registeren.

Ze wijzen met hun vinger wat ik moet doen.  Daarheen lopen en op een sticker gaan staan en mijn handen ontsmetten, vervolgens naar een tafel lopen en vragen over mijn gezondheid beantwoorden.  Ik krijg een vers mondkapje.

Ik zie een heleboel grijze kookwekkers op de tafel voor me staan en dan gebeurt het. Degene die mij de vragen over mijn gezondheid stelt, pakt vervolgens een kookwekker van tafel, schakelt een tijd in, de wekker begint te tikken en ik krijg hem overhandigd. Ik mag naar de kamer van mijn moeder gaan.

“Je meent het”, zeg ik verbouwereerd en loop snel weg om te tijd in de gaten te houden die anders allemaal van het waardevolle bezoek aan mijn moeder afgaat.

Ik loop met een tikkende wekker in mijn hand. De tijd die mijn moeder en mij gegeven is, tikt in mijn hand weg … … .

Terwijl ik mij naar de lift spoed ontsnappen er drie woorden aan mijn lippen: “Een fucking tijdbom”. En op impuls steek ik mijn hand met de kookwekker als vorm van protest in de lucht.  Ik weet niet of mijn moeder blij met me geweest zou zijn wanneer ze mij gehoord had, of misschien juist wel. Ze vindt de corona maatregelen inmiddels ook te ver gaan en begint mijn rebellie te waarderen.

Mijn moeder staat al te wachten in de deuropening van haar kamer en we vliegen op elkaar af en laten elkaar een uur lang niet meer los.

We spraken van tevoren af dat we zouden genieten van het samen zijn en geen zakelijke dingen zouden bespreken. Dat doen we dan wel door de telefoon. En het lukt ons. We kiezen voor kwaliteitstijd en praten over dingen waar we anders niet over zouden praten. We zijn elkaar letterlijk en figuurlijk zeer nabij.

Ik kies er voor de tikkende tijdbom te negeren, laat het indringend getik los en ik ga voorbij de lineaire tijd. Ik kom in het eeuwige NU-moment en dat is het enige wat echt belangrijk is!

Mijn moeder en ik dronken dat kopje thee en aten dat koekje.  We hielden elkaars hand de hele tijd vast en we hebben gehuild en gelachen.  

We kozen voor kwaliteitstijd en hadden een intens gesprek waarin mijn moeder transparant deelde dat ze zich van het leven vervreemd voelde door alle corona maatregelen.  Dat ze intens verdrietig is. En dat ze hoopt dat ze in haar slaap weg kan glijden van de aarde. Ze is zo moe.

Mijn moeder heeft al voor de corona crisis aangegeven dat haar leven voltooid is. De corona maatregelen maken het echter heel zwaar nu.

Nu ik dit stukje zit te schrijven, vraag ik mij af wat de symboliek van die maffe kookwekker is geweest.

Toen ik die wekker in mijn handen kreeg geduwd, kwam alles in mij in opstand. Zo van ‘ik kan zelf mijn tijd wel bewaken, niemand schrijft mij voor hoe lang ik mijn dierbare kan zien!’

Nu voel ik dat die wekker voor een wake-up call heeft gezorgd. Die tikkende tijdbom heeft iets in mijn bewustzijn geopend.

Wanneer je denkt dat je tijd beperkt wordt, kun je twee dingen doen. Je kunt ertegen vechten of binnen die beperking naar een nieuwe ruimte zoeken.

Dat hebben mijn moeder en ik gedaan! Wij hebben gekozen om ons niet te laten beperken door de tijd.  Dat zou zonde zijn. We hebben gezocht en gekozen om in een nieuwe laag van het eeuwige NU-moment te verblijven. Dat is een gebied waar er ineens tijd genoeg blijkt te zijn om te delen wat je werkelijk wilt delen. Deels onbewust, deels bewust misschien. Het gaat echter om de bereidheid om te zoeken, om je bewustzijn te rekken.

Dit gaat wederom om het loslaten van ogenschijnlijke beperkingen en daarbinnen de drie dimensionaliteit los te laten.

Mijn moeder en ik hebben elkaar alles gezegd wat we wilden zeggen. Dat was denk ik niet gebeurt wanneer ik, zoals anders, veel meer tijd bij haar zou zijn geweest. Dan ga je anderen dingen doen. Die zijn ook goed, leuk en nodig misschien, maar dit ging de diepte in. Dit ging om de essentie!

Dit samenzijn zakte naar een kostbare, gouden tijd vanuit het hart.

Daar zaten we verstild, hand in hand en onze harten en ogen zochten elkaar. We overstegen ongemerkt de grens van ruimte en tijd en kwamen in een veld van tedere, zinderende liefdevolle eenheid.

Het ons gegeven uur duurde eindeloos. Alles wat gevoeld wilde worden werd gevoeld. Volledig voorbij de tijd.

En het is binnen die nieuwe ruimte waarin mijn moeder en ik elkaar opnieuw dieper terugvonden.

We spraken openhartig over de dood en over de revolutie op deze planeet.

We deelden onze angsten en onze kracht.

Mijn moeder voelde zich minder bang voor de dood.

En ik kon haar zeggen dat ze niet bang hoefde te zijn dat ik het niet zou redden in deze wereld die er nu ogenschijnlijk heel donker uitzag. Want daar was ze bezorgd over.

Dus de grijze onheilspellende kookwekker, de fucking tijdbom, had iets moois te vertellen.

Tijd kun je zelf omsmelten tot een gouden tijd.

Dit op een hogere dimensie.

Zo zie je maar. Niets is nog wat het lijkt!

Dag lieve lezer.  Zorg goed voor je zelf in deze tijd van grote revolutie en evolutie!

In liefde.

Jolanda van Dalen

11 juni 2020