25. jul, 2021

Het leven is liefde.

Ik hou van kersen en ik moet er op gegeven moment aan denken.
 
Even later ga ik de deur uit voor een wandeling.
 
Een stuk verder op in de straat zie ik de buurman in zijn tuin.
Hij is in de tachtig.
Ik ga even naar hem toe om te vragen hoe het met hem is.
We praten en zoals altijd lachen we om van alles.
 
Dit keer om de jonge Vlaamse gaai van de achter buren.
Die hebben ze met de hand grootgebracht nadat die uit zijn/haar nest was gevallen.
De vogel kon inmiddels vliegen, maar moest nog leren zelf eten te zoeken. Zo vertelde de achter buurvrouw.
“Dat lukt hem al aardig”, zei de buurman.
“Hij weet mijn kersenboom goed te vinden”.
“En eet er lustig op los”.
Dat vindt de buurman prima, zo lang de vogel wat voor hem overlaat.
 
“Lust jij kersen?”, vraagt de buurman.
“En of”, zei ik en voelde een krachtige innerlijke glimlach!
Het werd me duidelijk dat ik iets moois had gemanifesteerd.
 
En dan staan we samen bij zijn grote kersenboom.
Werkelijk een prachtige, majestueuze boom.
Ik moet lachen omdat er een soort vogelverschrikker in hangt.
Die verschrikker heeft een mooie broek aan.
Ik wijs naar de mooie broek en die heeft ook weer een verhaal.
Alles bij deze buurman heeft een verhaal.
 
Die broek was de lievelings broek van de buurman.
Zijn dochter had gezegd dat hij die eens weg moest gooien.
Ze had er flink op aangedrongen, want die broek stond op scheuren.
Echter wegdoen, dat wilde de buurman niet!!
En zo geschiedde.
De buurman bleef hem dragen.
Totdat … … hij gisteravond ineens iets hoorde … … .
Ksssssst.
Zijn lievelingsbroek dus. Een grote scheur bij zijn achterwerk.
Maar weggooien was nog steeds geen optie.
 
Nu hangt de broek in de boom.
Hij hangt onder een regenjas.
En boven de regenjas hangt iets wat op een hoofd lijkt.
Er zijn oogjes op getekend, een mondje en een neus.
De broek, de jas en het maffe hoofd moet een boosaardige vogelverschrikker voorstellen.
Maar zeker de broek is gewoon te lief.
De vogels zijn niet bang
Ze gaan er op zitten en eten er kersen op los!
“Zolang ik ook kersen kan eten, vind ik het goed”.
 
Buurman verdwijnt in zijn schuur en komt er even later weer uit met een bak vol grote kersen.
Onbespoten, want hij houdt niet van gif.
“Geef je buurvrouw er ook maar van”.
“Ga ik doen! “, zeg ik.
 
En ik mag ook nog een krop sla uit de tuin kiezen.
 
Met een hart vol dankbaarheid ga ik naar huis.
 
De moraal van dit verhaal.
Het leven is liefde.
De buurman gunt de vogels kersen.
Daarom geeft de boom zoveel.
En is er genoeg voor de buurman en voor anderen.
Het is allemaal zo simpel eigenlijk.
Het leven is altijd gestaag liefde!
Vooral wanneer je in verbinding kiest te zijn met al wat is.
Zelfs in verbinding met je oude broek.
Alleen wanneer je lief hebt, kan je je vogelverschrikker vergeten. Die werkt dan niet meer!!
 
23 juli 2021.
Jolanda van Dalen